konuştum.

19/11/2009

geçenlerde televizyonda denk geldim. tesinden şarkı söyleyen bir kız vardı. düzmece olmadığını kanıtlamak için spiker "alem kız"dan rastgele seyiricilerin soracakları soruları cevaplamasını istedi. "alem kız"a genelde bayan seyirciler arasından sorulan sorulardan birkaçı; - seni seviyorum. - mehmet. - hüseyin. işte tam şu anda kendimi öyle kendinden hiçbir zaman pişman olmayan, her duyduğu habere şaşıran ve genelde anlamayan bir bedende hissettim.



bir keresinde bir arkadaş bütün akrabalarının soyadının kendisiyle aynı olduğunu söyledi. hayır gülmeyin. bu ciddi bir laf. heee, ilk duyduğumda birkaç saniye duraksadıktan sonra ben de kahkayı patlatmış olabilirim ama espri sıcaklığını yitirdikten sonra bir düşündüm. bu işin sosyolojik boyutu var. belki de adamın anası babası amca çocuklarıydı. olamaz mı. yok lan olsa da komik.
silvıstır sıtallone, arnıld şıvaytzaneger : holivudun badigardları.
ustura, falçata, uhu, kalemtıraş, desk, table, nöbetçi, okul maçları: ilkokul benden ve beynimden uzak dursun.
adama sorarlar; fuüüyyttt! bilader? nereeyy?
elvir çevir boliç.
s.ttr: hoppaa'ya hobaaa demek.
daha ne olsun olm bi kuş sütü eksik? yuh artık kahvaltıda bile bu laf edilir mi...
güzel kızlar da sıçar mıymış.ulan öküz hatun adêt görüyor, işiyor, sivilce çıkıyo orasında burasında, burnunu karıştırıyor, kusuyor, üstüne üslük kabız oluyor sıçamıyor bile sen daaa ne konuşuon!
tabi her güzel kız yapmaz bunu, saklar.göstermez. he yapan varsa yok ben almayım güzel müzel. sonuçta her kadın güzeldir. zamanla alakalı bişi.
hadi eyw.öptüm. (erkek adama da hiç yakışmıyor bi osmanlı bi fransız, çkkk çkk çkkk)

Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

Hayata dair ne varsa 1

13/10/2009

Merhaba uzaylılar...

Öncelikle yeni bir güne günaydın demek istiyorum huzurlarınızda.

Aklıma takılan (aslında takılmayıp gelen) ayrıntıları bugünkü köşemde paylaşmak istiyorum.

Zaman kavramından giriş yapalım isterim. (iddaalı konuşmak ve okuyucuyu büyük bir sona hazırlamak) Bir yerde de duymuş olabilme ihtimalimle birlikte benimsediğim bir düşünce vardır zamanla ilgili.
Zaman bize öğretilen midir yoksa zaten doğa da varolan birşey midir?
Tatmin olmadıysanız bir de şunu dinleyin. Hayata dair ne varsa/herşey zamanı kısaltmak için bir çabadır. Zamanı madem biz oluşturduk tekrar oynayabilir miyiz? Görünüşe göre oynayabiliyoruz. Teknoloji geliştikçe
insanlar gidilen yolu, işlem vakitlerini, düşünme hızlarını(karşılaştırmalı) ve daha birçok şeyi hızlandırmışlardır. Bu insan ömrünü nasıl etkilemiştir? Zaman penceresinden bakarsak uzatmış mıdır? Neyse işi konunun
uzmanlarına bırakmak daha iyi. Peki zamanı insanoğlu oluşturmayıp ilk insan doğduğundan/oluştuğundan itibaren ona verildiyse? Kısaltmak veya uzatmak mümkün müdür? En iyisi mi konuyu en uzmana bırakalım. yallahhh...

Milletlere de değinmek isterim. Şimdi nerede bir japon konuşurken duysam kendimi tutamam gülesim gelir. Japon kardeşim bireysel algılama ama diliniz bizim dilimize çok komik geliyor. Ne o öyle "haraguraaaa magagaaçuhaaAaAaA)
Bir de genizden konuşmaları yok mu gören fransız tohumu sanacak bu japonları. Fransa nere japonistan nere dimi ama?(hee, di!) Anglo-saksonları da es geçmemek lazım tabi. Konuşmalarında doğal bir çekicilik var.
İnsanın irlandalı, iskoç falan olası geliyor. Bir de o saçlarındaki kuyruklar falan yok mu.zenciler gibi kel ya da kıvırcık kısa saç falan olsalar heralde hiç de bu konuştukları ağız yakışmazdı onlara bence.
Bak bunlara fransızlar tohumlamış olabilir. Dilimize bir diğer hoş gelen dil ise azerice olmalı. şimdi diceksiniz o dil mi şive lan öküz. haklısınız ama konsepten kopmamaya çalışıyorum mazur görün. Bİliyorum ki bu şivenin
geyiğini yapmayan türk vatandaşı kalmamıştır. (hee. dedemlerde yapardı) bu yüzden duyup da şahit olmamışlar için daha önce kablolu tv'den az-tv'yi açmalarını öneririm. (arkadaş ne dilimiz varmış güldürten. gel, geelll!! ne olursan)

Sabah alarmı! (aaaaaaaaaa![alkış]) Gece geç yatıp sabah top patlasa uyanamayanlardan mısınız? Telefonla uyandırma servisini arayanlardan tutun da alarmlı saat kullanan, cep telefonlarına alarm kurmakla yetinmeyip hatırlatma ve değişik fonksiyonlar
kullananlardan mısınız, kendisini anasına-babasına-amcasına-halasına-teyzesine...-arkadaşına uyandırtanlardanmısınız, ya da hepsini sallayıp psikolojik şartlandıranlardan mısınız? Tam size göre bir çözümüm var. Uyuyun gitsin.

Uğur BİTİKTAŞ
04:32 11.10.2009

Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

Zamanın Beşiğinde Maneviyat

13/10/2009

Zor günlerden geçiyordu çocuk. Kimilerinin yakınına bile yaklaşamayacağı kimilerinin ise itibar bile etmeyeceği zamanlar. Yorulmuştu yıpranmıştı. İçinde kopan fırtınaları olabildiğince birilerine anlatmak, telefona,bilgisayara tuşlamak, mürekkep tüketmek istiyordu. Kafasından olabildiğince uzaklaştırabilmek ve kalbine siparişlemek istiyordu. Soracağı soruların yanıtını kalbinden almak istiyordu. Bir derin aklına söz geçiremiyor kalbinden hesap soruyordu. İşte tüm sıkıntısı burada yatıyordu. Kalbi ile aklı arasındaki uzlaşmazlıkta.

Ona göre akıl zeka değil irade idi. Kalp ise duygu; gerçek maneviyat idi.

Akıllı olduğunu fakat her zaman bunu kullanamadığının farkındaydı çocuk. Her gün lanet okuyordu kaderine. Yazılmış olanı değiştiremiyordu ne de anlatabiliyordu. Anlatmaya kalktığı her an kendinden bir parçayı feda ettiğini hissediyordu. Yanlış da hissetmiyordu. Ediyordu. Aklı ile kalbindeki çatışmayı hissettiriyor ve kimseden tam güven alamıyordu. Genç adamı en çok üzen de buydu bu hayatta.

Temiz kalpliydi çocuk. Hümanist bir kalbi vardı. İnsanları kalpten seviyor aklında ise reddediyordu. Eleştiriyor, beğenmiyordu. Yalnızca aklını bir kara peçe ile bağlayıp kalbini ılık düşüncelerle yıkadığında insanların içini görebiliyor ve onları oldukları gibi kabul ediyordu.

Yaşamayı seviyordu. O gün her ne olursa olsun ertesi gün yoluna bakıyordu. Bunu için güneşin bile batmasına gerek yoktu. Dakikalar sonra kalbi devreye girebiliyor ve aklını falakaya yatırıp özür diletiyordu.

Enerjisi çok yüksekti. Küçüklüğüden beri denemediği aktivite kalmamıştı. Ama hiçbir aktivitesini bir başkasından görerek yapmıyordu. Kalbinde tartıyor ve kendini ona veriyordu. İşbirliği yönü zayıftı çocuğun. Kendince yaşamayı seviyordu. Dünya kendi etrafında dönsün istiyordu çoğu zaman. Bu kadar kalabalık bir dünyada bu yaptığı bencillikten daha da ötelerde hissettiriyordu kendisini çevreye. Ama unutuyordu. İnsanlar sandığı kadar kötümser değillerdi.

Ve yaşadığı her dakika da hissediyordu çocuk içindeki geç kalmışlığı. Herşey için geçti onun için.  Hep anı yakalamak isteyen bu genç adam anın büyüsünde kayboluyordu. Sanki başka bir dünyadan gelmişti. Yaşamanın en derin arzuları ile doluydu öyle ki umursamazdı içtiği zamanlar. Umursamazdı ki büyü kaybolmasın, hapsetmesin kendini aklının parmaklıklarında.

Doğru veya yanlış yoktu onun için. Sadece sebep ve sonuç vardı. Kimine göre en kötü düşüncelerin bile bireysel bir haklılığı vardı.  En saf,temiz ve doğru varsayılan düşünceler ise onun için sadece bir analiz konusuydu.

Özgür olmaya ve davranmaya hayrandı kahramanımız. Fikirsel özgürlük onun için diğer tüm özgürlüklerden ağır basardı.  Özgür olduğunu hissettiği her an kendisi ve çevresiyle bir bütün olur ve tüm kilitleri kırmaya heveslenirdi.

 Gözlerin kendi üstünde olduğu zamanlar çok heyecanlanır, kendinden soğur, bir hiçmiş gibi davranırdı. Bunu değiştiremezdi. Belki tamir edebilirdi ama. Deniyordu. Kalbindeki ışığı aklının perdelerine de yansıtmaya çalışırdı.

Onun için uyurken kalbine düşenler birer aynaydı. Kimi zaman dev bir aynaya baktığını hisseder, gururlanır, içi şevkat ile dolardı.  Kimi zamanlar ise sudaki bulanık görünütüsüne bakarken görür kendini ve aklındaki tüm suyu kalbine akıtır orada barajlar kurup suyunu damla damla akıtırdı başka insanların kalplerine.

Yakışıklıydı çocuk. Kendini sevdiğini hissetiği her an tüm maddi görünümlerinde arınır ruhuyla yaşardı.

Kendine bakardı. Maddî açıdan düzenli bir hayat yaşamaya özen gösterirdi. Prensiplerini koyar ve hayatında hızla yol alırdı. Genelde düzgün görünmeye çalışırdı. Bunun toplumsal bir şartlandırma olduğunu bilir çoğunlukla zincirleri kırmaya cesaret edemezdi.

Çevresini önemseri bireyin kutsallığına inanır, kimseyi incitmemeye çalışırdı. Duygusuz biri değildi.

Henüz ise hiç aşık olmamıştı. En derin duygularını uzaktan yaşamıştı. Yeni yeni öğreniyordu bu işleri. Çok kez paralel geçmişti. Ama oturan da birşeyler vardı. Sevgi nedir, aşk nedir öğreniyordu, öğretiliyordu. Aşk hakkında ise tek bildiği şey bir kez aşık olunabileceği idi. Bİr kez ve sonsuz. Diğerlerinin gerçek aşk olduğuna inanmıyordu. Belki de çevresindeki güzel bayanlardan çok kez etkilenmiş ve ergenlik duyguları devreye girerek aşk sandığı şeyi başka türlü yorumlamıştı. Ama her tecrübesinde ne kadar yaklaştığının farkına varıyordu aynı zamanda ne kadar uzaklaştığının.

Kutsal zamanları vardı çocuğun. Kendisiyle başbaşa kalır ve tüm derdini kusardı içine. Yalnızlığa da pek bayılırdı.

Bir işe başladığında yarım bırakmayı sevmezdi. Belki de içindeki tezcanlılık buradan geliyordu. Ama adı gibi iyi biliyordu ki bunlar zaten içinde yazılmış olan kodcuklardı. Ancak yontabilirdi. Yontardı çünkü bu tezcanlılığını kalbi değil aklı yönetirdi. Aklına her uyduğunda pişman olur ve başladığı yere geri dönerdi. Bazen eksiden bile başladığı olurdu.

Yaşamanın tek manasının başlı başına yaşamın ta kendisi olduğunu iyi bilirdi. Nasıl ki bir testi çözerken testi tamamlayıp hepsi doğru olunca insan ayrı bir mutlu olur yaşamı da bir teste benzetirdi. Olabilidiğince az pişmanlık ve hatayla mutlu olmayı bilmekti hayat.

İşte tam bu yüzden, kolay adam değildi mağrur genç. Yaşamın çetrefilli yollarında yürür ama her zaman basit-sade hayata bir özlem duyardı. Antik hikayeleri ve tarihi sevmenin güzelliğini burada buluyor olsa gerek.

son.

Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

Acımasız Dünya

1/7/2009

         Bir su damlası… Bir su birikintisinden buharlaşır, göğün merdivenlerine çıkar, bulutta mola verir ve bazen hırkasını sırtına atarak bazen de yerden geldiği şekilde ikindileri yol alır koşarcasına iner göğün merdivenlerinden. Yağmur böyle bir macera yaşarken aradan çok uzun zaman geçmiştir. Peki insan ne yapmıştır bu sürede? O bir damla suyun yaptığı işi hiçe sayarcasına evlerini pis fabrikalarından çıkan atıklarıyla boyamış, hemcinsine veremediği saygıyı, doğaya da verememiştir!

            Niye insanlar gelişmek isterken hep batarlar? Bu sorunun cevabı dünyanın varoluşundan gelir. Dünya bize bir nimet olarak verilmiştir. Üzerinde yaşayabileceğimiz, ekin-mahsul yetiştirebileceğimiz ve harcayabileceğimiz bir nimet… Ama bu nimetleri kullanırken sanki hiç bitmeyecekmiş gibi kullanıyoruz. Bize verilen bu lütufları dengesizce harcamaktan kaçınmıyoruz. Dünyayı yok etme konusunda kendine aşırı güvenmeyi en çok “ Ortaçağ Avrupası”nda görürüz. Oluşan sanayi devrimi ile dünya bir daha hiç çıkamayacağı bir çıkmaza sürüklenir. İnsanın kendine ve yeşile zarar vermesi doğanın da gücüne gider  ve doğa kendine zarar vermeye başlar. Belki de biz hatalarımız telafi edemezsek doğanın ve bizim sonumuz gelecek!

            Doğa mahvolmakta, insan kendini katletmekte hem fiziki doğasını hem de manevi dünyasını yok etmektedir.  Gelişen teknoloji ile azalan insanlık, kendini avutmak için bazen yeni yollar bulmaktadır. Bunlardan en  hayatisi Afrika’ya gönderilen yardımlardır. Bu yardımların asıl amacı oradaki yaşam seviyesini yükselterek insan haklarının uygulanmasını sağlamak ve eşitliği getirmek. İnsan bu konuda ne kadar başarılı bilinmiyor. Çünkü yapılan bu yardımların ,temel kavramlardan olan eşitlik yoluyla ne ölçüde sağlandığı bilinmemektedir.  Peki bu yardımlar bütünüyle sağlandı diyelim.  Peki eğitim-öğretim problemi nasıl halledilecek. Herkesin bir eğitim görmesi temel haklarımızdandır. Temel haklarımızı kullanamamak insan haklarına bir darbedir.

            Bize göre evrenin konusu Dünya; Dünya’nın konusu “insan” ise insana insan gibi davranmak düşer. Doğayı da anamızı-babamızı sever gibi sevmek… Artık doğaya zarar vermeyi ve insan haklarını çiğnemeyi bırakıp daha güzel yarınlara nasıl ulaşacağımızın yollarını aramalıyız!

Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

İnsancıl Adalett

1/7/2009

              Bilinmezliğin içinde bir nokta… Dünya… Dünyamız yıkılıyor, çöküyor. “Dur” sözcükleri yetersiz. Yaşam alanları ölüyor, insanlar ölüyor ve en önemlisi insanlık ölüyor. Herkesin kendi adaletini sağladığı dünyada yaşam koşulları gittikçe zorlaşıyor ve dünya kabuğuna çekiliyor, derin bir uykuya yatıyor. Kıyamete kadar hiç uyanmayacağı bir uyku…

             Kendi yaşam alanımızı daralttığımız bir dünyada yaşıyoruz. Birbirimiz öldürüyoruz, birbirimizle savaşıyoruz ve insan haklarını çiğniyoruz. İnsan haklarının çiğnendiği bir ortamda ne ölçüde adaletten ve temel hak ve özgürlüklerden bahsedilir bilinmez. Temel haklarımız olan; “yaşama hakkına, kişi dokunulmazlığı hakkına, özel yaşamın gizliliği hakkına vd.” sürekli müdahaleler olmaktadır. Ve bunu insan haklarını yerine getirmek isteyenler yapmaktadır. Bir de insan haklarını çiğneyeceğim diyenler böyle yapsa ne olur acaba bu yeşil gezegen!

             İnsan haklarına müdahalenin hiçbir mazereti olamaz. Bize bu haklar doğuştan insan olmamız nedeniyle verilmiş haklardır ve kimsenin bunu ne çiğnemeye ne de müdahale etmesine hakkı vardır! En basitinden bir örnek vermek gerekirse; “Yaşama hakkı” ,bize bu dünyada kendi ecelimizle ölene kadar özgürce yaşama hakkı verir. Ama bazı durumlarda bu kural çiğnenir. Bazen mutlak otorite tarafından  bazen de belli şahıslar tarafından.  Bir insanın yaşamına son veren kurum ya da şahısların bunu yapmaları bazen daha fazla insanın yaşamını kurtarır. İşte böyle durumlarda insan hakları, adalet veya demokrasi çiğnense de doğru olan yapılmıştır. Bu doğrunun ölçütü sonunda gerçekleşmesi engellenmiş olanların niteliğine bağlıdır.

             Her ne olursa olsun insan haklarına olabildiğince az müdahale edilmeli ya da hiç edilmemelidir. Adaleti sağlamak gerekli yerlerin görevidir. Kimse kendi adaletinti sağlamamalı ve insan haklarına uymasa bile başkalarının bu haklarına saygı göstermelidir.

            

Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı