Yolcu Obası

Hayata dair ne varsa 1

Tue, 13 Oct 2009 23:58:00 +0300

Merhaba uzaylılar...

Öncelikle yeni bir güne günaydın demek istiyorum huzurlarınızda.

Aklıma takılan (aslında takılmayıp gelen) ayrıntıları bugünkü köşemde paylaşmak istiyorum.

Zaman kavramından giriş yapalım isterim. (iddaalı konuşmak ve okuyucuyu büyük bir sona hazırlamak) Bir yerde de duymuş olabilme ihtimalimle birlikte benimsediğim bir düşünce vardır zamanla ilgili.
Zaman bize öğretilen midir yoksa zaten doğa da varolan birşey midir?
Tatmin olmadıysanız bir de şunu dinleyin. Hayata dair ne varsa/herşey zamanı kısaltmak için bir çabadır. Zamanı madem biz oluşturduk tekrar oynayabilir miyiz? Görünüşe göre oynayabiliyoruz. Teknoloji geliştikçe
insanlar gidilen yolu, işlem vakitlerini, düşünme hızlarını(karşılaştırmalı) ve daha birçok şeyi hızlandırmışlardır. Bu insan ömrünü nasıl etkilemiştir? Zaman penceresinden bakarsak uzatmış mıdır? Neyse işi konunun
uzmanlarına bırakmak daha iyi. Peki zamanı insanoğlu oluşturmayıp ilk insan doğduğundan/oluştuğundan itibaren ona verildiyse? Kısaltmak veya uzatmak mümkün müdür? En iyisi mi konuyu en uzmana bırakalım. yallahhh...

Milletlere de değinmek isterim. Şimdi nerede bir japon konuşurken duysam kendimi tutamam gülesim gelir. Japon kardeşim bireysel algılama ama diliniz bizim dilimize çok komik geliyor. Ne o öyle "haraguraaaa magagaaçuhaaAaAaA)
Bir de genizden konuşmaları yok mu gören fransız tohumu sanacak bu japonları. Fransa nere japonistan nere dimi ama?(hee, di!) Anglo-saksonları da es geçmemek lazım tabi. Konuşmalarında doğal bir çekicilik var.
İnsanın irlandalı, iskoç falan olası geliyor. Bir de o saçlarındaki kuyruklar falan yok mu.zenciler gibi kel ya da kıvırcık kısa saç falan olsalar heralde hiç de bu konuştukları a.. ( devamı )

Zamanın Beşiğinde Maneviyat

Tue, 13 Oct 2009 22:54:00 +0300

Zor günlerden geçiyordu çocuk. Kimilerinin yakınına bile yaklaşamayacağı kimilerinin ise itibar bile etmeyeceği zamanlar. Yorulmuştu yıpranmıştı. İçinde kopan fırtınaları olabildiğince birilerine anlatmak, telefona,bilgisayara tuşlamak, mürekkep tüketmek istiyordu. Kafasından olabildiğince uzaklaştırabilmek ve kalbine siparişlemek istiyordu. Soracağı soruların yanıtını kalbinden almak istiyordu. Bir derin aklına söz geçiremiyor kalbinden hesap soruyordu. İşte tüm sıkıntısı burada yatıyordu. Kalbi ile aklı arasındaki uzlaşmazlıkta.

Ona göre akıl zeka değil irade idi. Kalp ise duygu; gerçek maneviyat idi.

Akıllı olduğunu fakat her zaman bunu kullanamadığının farkındaydı çocuk. Her gün lanet okuyordu kaderine. Yazılmış olanı değiştiremiyordu ne de anlatabiliyordu. Anlatmaya kalktığı her an kendinden bir parçayı feda ettiğini hissediyordu. Yanlış da hissetmiyordu. Ediyordu. Aklı ile kalbindeki çatışmayı hissettiriyor ve kimseden tam güven alamıyordu. Genç adamı en çok üzen de buydu bu hayatta.

Temiz kalpliydi çocuk. Hümanist bir kalbi vardı. İnsanları kalpten seviyor aklında ise reddediyordu. Eleştiriyor, beğenmiyordu. Yalnızca aklını bir kara peçe ile bağlayıp kalbini ılık düşüncelerle yıkadığında insanların içini görebiliyor ve onları oldukları gibi kabul ediyordu.

Yaşamayı seviyordu. O gün her ne olursa olsun ertesi gün yoluna bakıyordu. Bunu için güneşin bile batmasına gerek yoktu. Dakikalar sonra kalbi devreye girebiliyor ve aklını falakaya yatırıp özür diletiyordu.

Enerjisi çok yüksekti. Küçüklüğüden beri denemediği aktivite kalmamıştı. Ama hiçbir aktivitesini bir başkasından görerek yapmıyordu. Kalbinde tartıyor ve kendini .. ( devamı )

Acımasız Dünya

Wed, 01 Jul 2009 04:05:00 +0300

Bir su damlası… Bir su birikintisinden buharlaşır, göğün merdivenlerine çıkar, bulutta mola verir ve bazen hırkasını sırtına atarak bazen de yerden geldiği şekilde ikindileri yol alır koşarcasına iner göğün merdivenlerinden. Yağmur böyle bir macera yaşarken aradan çok uzun zaman geçmiştir. Peki insan ne yapmıştır bu sürede? O bir damla suyun yaptığı işi hiçe sayarcasına evlerini pis fabrikalarından çıkan atıklarıyla boyamış, hemcinsine veremediği saygıyı, doğaya da verememiştir!

Niye insanlar gelişmek isterken hep batarlar? Bu sorunun cevabı dünyanın varoluşundan gelir. Dünya bize bir nimet olarak verilmiştir. Üzerinde yaşayabileceğimiz, ekin-mahsul yetiştirebileceğimiz ve harcayabileceğimiz bir nimet… Ama bu nimetleri kullanırken sanki hiç bitmeyecekmiş gibi kullanıyoruz. Bize verilen bu lütufları dengesizce harcamaktan kaçınmıyoruz. Dünyayı yok etme konusunda kendine aşırı güvenmeyi en çok “ Ortaçağ Avrupası”nda görürüz. Oluşan sanayi devrimi ile dünya bir daha hiç çıkamayacağı bir çıkmaza sürüklenir. İnsanın kendine ve yeşile zarar vermesi doğanın da gücüne gider ve doğa kendine zarar vermeye başlar. Belki de biz hatalarımız telafi edemezsek doğanın ve bizim sonumuz gelecek!

İnsancıl Adalett

Wed, 01 Jul 2009 04:01:00 +0300

Bilinmezliğin içinde bir nokta… Dünya… Dünyamız yıkılıyor, çöküyor. “Dur” sözcükleri yetersiz. Yaşam alanları ölüyor, insanlar ölüyor ve en önemlisi insanlık ölüyor. Herkesin kendi adaletini sağladığı dünyada yaşam koşulları gittikçe zorlaşıyor ve dünya kabuğuna çekiliyor, derin bir uykuya yatıyor. Kıyamete kadar hiç uyanmayacağı bir uyku…

Kendi yaşam alanımızı daralttığımız bir dünyada yaşıyoruz. Birbirimiz öldürüyoruz, birbirimizle savaşıyoruz ve insan haklarını çiğniyoruz. İnsan haklarının çiğnendiği bir ortamda ne ölçüde adaletten ve temel hak ve özgürlüklerden bahsedilir bilinmez. Temel haklarımız olan; “yaşama hakkına, kişi dokunulmazlığı hakkına, özel yaşamın gizliliği hakkına vd.” sürekli müdahaleler olmaktadır. Ve bunu insan haklarını yerine getirmek isteyenler yapmaktadır. Bir de insan haklarını çiğneyeceğim diyenler böyle yapsa ne olur acaba bu yeşil gezegen!

İnsan haklarına müdahalenin hiçbir mazereti olamaz. Bize bu haklar doğuştan insan olmamız nedeniyle verilmiş haklardır ve kimsenin bunu ne çiğnemeye ne de müdahale etmesine hakkı vardır! En basitinden bir örnek vermek gerekirse; “Yaşama hakkı&rdq.. ( devamı )

24 Kasım

Wed, 01 Jul 2009 03:53:00 +0300

Öğretimci veya eğitimci bize ne ifade ediyor? Eğitimci denince ne aklımıza geliyor? Herkes eğitimci olabilir mi? Günümüzün gerçek eğitimcileri kimlerdir? Tüm bu soruların cevabı “okul” denen eğitim yuvasında gizli…

Her insan bir öğretimcidir. Hayattan sürekli bir şey öğrenir ve onu öğretir. Ama içimizdeki gerçek eğitimciler, biz öğrencilerin sürekli şikayet ettikleri öğretmenlerimizdir. Toplumdaki bilgi akışını sağlayan onlardır. Bilgi üreten ve pazarlayan yine onlardır. Bizleri hayata hazırlayan kıymetlerini bilmediğimiz öğretmenlerimizdir. Hayatın acı suyunu içip yetiştiğimizde ve bir yerlere geldiğimizde kendimize sorar mıyız ki bu kadar bilgiyi biz nereden aldık diye! Acaba merak eder miyiz, gerçek eğitimi ne zaman, nerede ve kimden aldık diye?

Öğretmenlerimiz, nâm-ı diğer

Özlenen

Wed, 01 Jul 2009 03:47:00 +0300

Tarih on sekizinci asrın sonlarını işaret ediyordu. Balkanlarda siyasi bir boşluk ve otorite zayıflığı vardı. Her ulus kendi bağımsızlığı için ayaklanmış, kardeş kardeşi katlediyordu. Osmanlı siyasi ve ekonomik bir çıkmaza girmiş, ilan edilen meşrutiyet Osmanlı Devleti’ne yaramamış ve bağımsızlığımızı elimizden alan Düyûn-u Umumiye ile Osmanlı kendini sömürgeci ülkelerin avucunda bulmuştur. İşte böyle bir dönemde Osmanlı’nın bir kurtarıcıya ihtiyacı vardı. Bu kurtarıcı Selanikli Mustafa idi.

Mustafa Kemal öğrencilik hayatı boyunca disiplinli bir öğrenci olmuş, görev ve sorumluluklarını çok iyi bilen ve ona bahşedilen zekayı çok iyi kullanan bir kişiliğe sahip olmuştur. Onun bu kıvrak zekâsı ilerde onun kısa zamanda büyük işler yapmasını sağlayacaktır. Mustafa Kemal ismini, halk ilk kez Hareket ordusunun kurmay yüzbaşısı olarak tanır. Daha sonra nâmını “Trablusgarp Savaşı ve Çanakkale Savaşları” ile duyuracaktır.

Nihayet 9 Eylül 1922’de Türk Ordusu, memleketimizi yıllardır sömüren düşman kuvvetlerini İzmir’de denize döker ve memleketin tam bağımsızlığını büyük ölçüde sağlar. Daha sonra halifelik ve saltanatlığın kaldırılması ve cumhuriyetin ilanıyla devletimiz ve milletimiz tam bağımsızlığına kavuşur. Bundan sonra uzun.. ( devamı )

Madendeki Cevher

Wed, 01 Jul 2009 03:43:00 +0300

Asırların birikimi bir hazinedir dil. Konuşmak da, yaşatmak da çaba ister. Ulusların kültür birikimidir. Kültür ve tarih birikimi…

Dile kazanılan her sözcük bir altın değerindedir. Türkçemiz de saray dolusu altından oluşan bir hazine. Eskiden bu hazine, ayarı yüksek saf altınlardan oluşurdu. Şimdi ise karşılaştığı her tüccarın altınını ölçüp biçmeden cebe atan bir kervansaray hanı. Dilimize farkında olmadan soktuğumuz kelimeler bizi bizden uzaklaştırdı. Kendimizi, konuştuğumuz dili tanıyamaz olduk. Kelimeler hayatımızdan teker teker koptu. Kırklı yılları olgunluk çağında yaşamış bir adamı koysak karşımıza, sohbet etmek istesek, bunu yapamayız. Çünkü aynı dili konuşmuyoruzdur. O Türkçe konuşuyor biz ise melezleşme aşamasında bir dili konuşuyoruz.

Dili geri kazanmak için elimizden geleni yapmalıyız. Okuyalım; bir Yahya Kemal, bir Mehmet Akif, bir Halide Edip… Bir şey kaybetmeyiz. Tüm gençlere sesleniyorum; yaşamdan saatlerinizi çalan bilgisayar ye.. ( devamı )

Yorgun Çevre

Wed, 01 Jul 2009 03:38:00 +0300

Dünyamızın ve neslimizin geleceğini tehdit eden en büyük unsurlardan biri çevresel atıklardır. Günden güne artan çevre sorunları karşısında doğamız bir çöplüğe daha doğru bir tabirle bir bataklığa dönüşmektedir. Yaşanılabilir, sağlıklı ve temiz alanlar daralmakta, çevre dengesi bozulmaktadır.

Yaşam hem bizim için hem de doğa için giderek daha sorunlu ve zor hale gelmektedir. Bindiğimiz arabadan tutun da, kullandığımız spreylerle, elimizden düşürmediğimiz cep telefonlarıyla çevreye ve dolaylı olarak yine kendimize zarar veriyoruz.

Evlerde kullanılan pil sayısına bakın bir kere! Duvar saatinin pili televizyon kumandasının pili... Kullanılmış dahi olsa çöplere atılan bu pillerin içindeki kimyasal maddeler toprağa ve suya karışarak bizlere zehir olarak geri dönecektir. Bu konudaki en iyi çözüm yolu ise kullan-at piller yerine yeniden doldurulabilir piller kullanmaktır.

.. ( devamı )

Ergenlik Fıkram/Meclis Gaf

Wed, 01 Jul 2009 03:27:00 +0300

Büyük bir metropolün ünlü bir iş binasında sigara yasağı başlar ve bina idarecisi tuvaletleri tek tek yoklar...Abdülhey kapı önünde beklemektedir ve idareci tuvalete doğru seri adımlarla teftişe gelmektedir,kapıda nöbet tutan Abdülhey koşar adım tuvalete girer ve içerideki kapının birinin arkasında duran Cemal'e seslenir;
-"La Cemal at şu sigarayı idareci geliyor teftişe" der ve Cemal her zamanki yüz ifadesiyle;-"Satarım her şeyi satarım, babalar gibi satarım."-"Ne alaka Cemal?"Kemal seri hamlelerle elindeki sigarayı Abdülhey'in eline sıkıştırır ve tam o anda başbakan içeri girer!İdareci:-"Ne bu elindeki laaan!" der.Abdülhey birşey demeye fırsat kalmadan idareci "hadi yürüü!!! Cemal'i de al git!!!" diye bağırır.İkili kapıdan çıkarken Cemal der ki;-"Seni de satarım"....... ( devamı )

Kalktım

Sun, 31 May 2009 13:29:00 +0300

Alarmım çalmadan kalktım.

Onbire kurmuştum.

Onbirde arandım.

Abimle barışma kahvaltısı yapacaktım.

Farkındalıksız uyanabilmek için tv’yi açtım ve perdelerin karartığı loş odamda ekrana daldım ne izlediğimi hatırlamadığım şeylere baktım. Tv’yi kapattım.

Kettle’a dolaptan çıkardığım soğuk suyu koydum bastım düğmeye. Duş aldım. Bornozumu giydim. Bilgisayarımı açtım ve her sabah dinlediğim rutinim olan müziğimi açtım. Kafamda irlada yelleri esti.

İçi bol kahve dolu kocaman mavi kupama sıcak suyu koydum. Şeker atmadım. Sigaramı yaktım yıpranmış zippomla. Güneş gözlüğümü taktım. Evden gelen ve yen(e)meyen keklerden birkaç tane aldım ve balkona çıktım.

Tiz bir ıslıkla güvercinlerimi çağırdım. Karşı çatılardan süzüle süzüle geldiler. Kırıntıladım keklerimi. Eğimli çatıma serptim yavaş yavaş kekleri. Sigaram dudağımı yaktı bir tane daha yaktım. İçim huzurlu bir şekilde güvercin fonlu a4 ve Ankara manzarama baktım.

Abim gelmedi. Kontorum yoktu arayamadım. Seda sayanın oynadığı pepsi reklamı aklıma geldi. Ama evde coca cola vardı.

Bir sigara daha yaktım ve tanrıya sordum cevap vermedi. Şebeke mesgul bağnazlarla…

Gözlerim karardı açlıktan ve arayan soran olmadı…

&nb.. ( devamı )